In de Belgische Gezondheidsenquête van 2001 meldt één persoon op vijf (20 %) van vijftien jaar of ouder recente slaapproblemen (7).

Slecht slapen komt vooral voor bij ouderen. Slaapproblemen nemen toe met de leeftijd en komen vaker voor bij vrouwen, lagere sociaal-economische klassen en patiënten met chronische somatische of psychiatrische aandoeningen. Gescheiden personen, weduwen of weduwnaars en alleenstaanden klagen meer over slapeloosheid dan gehuwden. Ook tijdens periodes van stress komt slapeloosheid meer voor (8).

Slechts 10 tot 20 % van de personen met slaapproblemen consulteert de huisarts (9).

Over de impact van slapeloosheid op bevolkingsniveau is weinig gekend. Wel weet men dat langdurende slapeloosheid samenhangt met het vaker voorkomen van verkeersongevallen, arbeidsongevallen, valpartijen en allerlei psychiatrische problemen zoals depressie, angst en dementie, verslavingsproblemen (alcohol), en aanleiding geeft tot een verhoogde mortaliteit (10).

Een ander aandachtspunt is het chronische gebruik van benzodiazepines in België (11). Ons land kent een zeer hoog verbruik van deze medicatie in vergelijking met de ons omringende landen. Het is tevens verontrustend dat bij ons vooral bejaarden, die juist zo gevoelig zijn voor eventuele ongewenste bijwerkingen, benzodiazepines gebruiken. Van alle volwassenen die benzodiazepines gebruiken blijkt de helft ze (bijna) dagelijks en langdurig (langer dan zes weken) te nemen (12).

De huisarts speelt in de diagnostiek en de aanpak van slapeloosheid een sleutelrol. Hij moet beschikken over voldoende kennis over het fenomeen slaap en de slaapproblemen van zijn patiënt ernstig nemen (13). Overigens kan hij tussen de verschillende zorgverleningsniveaus bemiddelen om de psychologische en sociale ondersteuning van zijn patiënt te verbeteren, om zo de nood aan het symptomatische gebruik van slaapmedicatie te beperken. Het is belangrijk dat de huisarts en de behandelende specialist intramuraal dezelfde aanpak respecteren (14).