Vijfentwintig jaar na afstuderen kijkt een mens al eens achterom … Dokters waren toen mannen (een vrouwelijk arts was eerder uitzonderlijk), groepspraktijken bestonden maar waren eveneens uitzonderlijk, de ‘plethora’ woedde volop, er was nog raadpleging op zaterdagmorgen en de weekendwachtdienst duurde van zaterdagmiddag tot maandagmorgen. Tijdens de week was de huisarts permanent bereikbaar. Computers waren nog niet uitgevonden en dossiers bestonden uit kaften en volgeschreven A4’s waarin volgens SOEP en andere POMR systemen een opsomming werd gemaakt van de klachten, problemen en behandelingen.                

Wanneer we kijken naar vandaag, zien we dat dankzij innovatieve technische interventies steeds meer mensen een acuut ziekmakend probleem overleven. Bijkomend worden ook almaar meer mensen hoogbejaard. Een combinatie van beide factoren zorgt ervoor dat de geneesheer (en -vrouw) vandaag bezig is met aandoeningen die niet kunnen genezen worden: hartfalen, COPD, nierinsufficiëntie, diabetes, dementie, kanker …

Leven met een chronische ziekte beïnvloedt niet alleen de patiënt zijn eigen leven, maar ook dat van zijn partner, zijn gezin, zijn familie, zijn omgeving … Wanneer genezen niet meer kan, is de belangrijkste doelstelling misschien de kwaliteit van het leven. Deze kwaliteit wordt wellicht niet door iedereen op dezelfde manier ingevuld. Misschien kunnen artsen helpen om inzicht te verschaffen en stimuleren dat verantwoorde keuzes worden gemaakt?

Chronische aandoeningen vergen dan ook een andere aanpak. Maar zijn wij daar voldoende voor getraind? Hoe kunnen we als zorgverlener werken aan kwaliteit van zorg? Kunnen we als individuele hulpverlener wel voldoende kwaliteit bieden aan mensen met chronische aandoeningen? Of is samenwerking meer dan ooit aan de orde? Wordt het belang van een goed ingevuld dossier niet groter als we gegevens met elkaar willen delen? Welke ondersteuning kunnen de nieuwe computertechnologieën geven bij de complexe aanpak van bejaarde mensen met verschillende interfererende chronische aandoeningen? En hoe verandert de situatie bij een opname in een woon- en zorgcentrum? En wat als de grenzen worden bereikt of het einde nadert?

Deze 22^e Inwooncursus van Domus Medica plaatst mensen met chronische aandoeningen centraal. Via leerrijke lezingen, interactieve workshops en gefocuste parallelsessies trachten we onze specifieke rol in de chronische zorgverlening te verbeteren. Een multidisciplinaire groep van experts zal ons helpen om al onze vragen te beantwoorden. Dit jaar doen we daarvoor beroep op een endocrinoloog, een anesthesist, een arbeidsgeneesheer, een socioloog, een gezondheidseconoom, een ergotherapeut, een tabakoloog, tal van psychologen, een moeder … maar vooral op huisartsen zelf.

Mag ik jullie van harte welkom heten in CP"De Eemhof" te Zeewolde(NL) tijdens de Goede Week in 2012.

Legt u mee de puzzel?