Waar is dat feestje?

Eindelijk was het zover en het bleek geen grap. Op 1 april 2011 was het GMD+ erdoor en de preventief werkende huisarts kon aan de hand van een vragenlijst een EMD-gestuurd preventieplan opstellen, waarvoor hij/zij via het nieuwe nomenclatuurnummer 102395  10,14 euro mocht innen. Mee aan de wieg van de gesystematiseerde preventie via de Gezondheidsgids, was ik blij en ook een beetje fier.

Een beetje, maar.

Dat feestje is immers niet hier!

En daar zijn vele redenen voor.
Er zijn ten eerste de miljoenen euro’s, die verloren zijn en nochtans reeds vorig jaar in de Medicomut waren gestemd en beloofd en bestemd om in het voorjaar in een operationele setting geïnd te worden door de huisartsen. Als dat dan niet gebeurt, en die sommen worden in 2011 niet overgeheveld, is daar maar één woord voor: broodroof (1).
Maar bon, niet getreurd, er werd hard gewerkt en de leden van de commissie artsen-ziekenfondsen werkten hard aan een regeling, die dus enkele dagen geleden van kracht werd.

Maar er is ten tweede absolute Kafka!
Na de erkenning van de groepspraktijken en het afschaffen van de g-stempel kon het GMD op het conto van samenwerkingsverbanden worden gezet. Het had en heeft dus geen belang als het GMD wordt verlengd door een of ander lid van een team.
Dit staat haaks op het feit dat alleen de GMD-houdende huisarts het GMD+ mag aanrekenen. Als u het aan mij vraagt, onoplosbaar, want het valt niet te regelen dat de patiënt bij het volgende consult nu net naar die huisarts gaat, die toevallig dit jaar hem het eerst op consult zag en het GMD opstartte of verlengde.
Ofwel is dit bewust en dan is het weer broodroof (2), want heel maligne en gewiekst, en dan moet dit dringend veranderen. Ofwel is deze maatregel er onbewust in geslopen en dan is dit heel dom, en ook dan moet dit dringend veranderen.

Een derde probleem is nog erger.
De verplichting om het GMD+ te koppelen aan een consultatie op één attest, maakt dat het inkomen van de huisarts voor enkele maanden zo ongeveer gaat halveren, als we de preventie ‘gratis’ en via derde betalers willen aanbieden.
Even uitleggen: in onze praktijk stonden de ziekenfondsen op 5 april 2011 voor 32 013 € in het krijt voor de uitbetaling van de GMD’s. Ze zijn daar nog steeds niet van de rapsten, ondanks goed bedoelde beloftes. Een patiënt ziet binnen de 10 dagen zijn centen, wij moeten daar zowat 4 maanden op wachten. Als we dan via de tariferingsdienst willen blijven werken, innen we alleen het remgeld (naargelang het statuut enkele euro’s) in plaats van de 23 + 10 = 33 euro van de consultatie en het GMD+. Moeilijk te becijferen, maar ik schat dat we op een bepaald moment afstevenen op het dubbel van de huidige schuld, namelijk 60 000 euro.
Mijn jonge collega’s komen dan in cashproblemen. Echt ronduit dramatisch, als je een huis moet afbetalen.
Dit is ondraaglijk. Dus andermaal broodroof (3).

Ik denk dat de Medicomut hier ongelofelijk aan het blunderen is.
Waar blijft de revalorisatie van de huisartsgeneeskunde?
Waar blijft de vermindering van de administratieve overlast?
Hier zit een absolute prioriteit.
Zet dat foute KB recht, want moeilijk gaat ook.
Hoe moeilijk is het immers om je fout toe te geven en toe te laten dat het consult en het GMD+ op een afzonderlijk attest kan?
Hoe moeilijk is het om te zorgen dat de betalingstermijnen aan de huisartsen gelijk lopen met die van patiënten?

Errare humanum est, perseverare diabolicum, sed nil volentibus arduum!

Enfin, maak hier eens dringend werk van, want anders worden we nog kwader, en met recht en reden!

Met erg verbolgen groeten

Dr. Pat Wyffels
Huisarts en overtuigd gmd-plusser